Xabi Azpiroz Galarretako azken txapelduna da buruz burukoan

Endika Barrenetxeari gailendu zaio, 30-29, final antologiko batean, eta ahalik eta amaiera onena eman dio Hernaniko pilotalekuari

Galarretak merezi zuen final antologiko bat bizitzea, 56 urtez Hernaniko pilotalekuan erremontean aritu eta gero banakako borrokan agur esan zion egunean, eta horrela eskaini zioten Xabier Azpirozek eta Endika Barrenetxeak. Azpirozek jantzi zuen Banakako Eusko Label Txapelketako azken txapela, Barrenetxea IV .ari 30-29 irabazi ondoren, oroitzeko eta historikoa zen partida batean. Historikoarena jakina zen bi erremontistek kantxara jauzi egin baino lehen, baina amaiera bikaina eman zioten amaiera antologiko batekin. Denetarik izan zuen: piloteoa, emozioa, berdintasuna, tantakadak, defentsak, erreboteak, bi horma elektriko, borroka, emozioa… ezin zen gehiago eskatu, eta gainera 29nako berdinketa izan zuen. Dena izan zuen, baita Barrenetxeak azken saketik egindako falta bat ere, Azpirozi txapela ematen ziona.

Beraz, Uitzikoa Galarretako eta buruz buruko azken txapelduna da, Abregok 1944an bidea ireki ondoren, baina ez Hernanin. Barrenetxeak bi titulu lortu ditu palmaresean eta bost azpitxapeldun, azken hirurak jarraian. Hori bai, atzelari hernaniarrak bere bidaia “aho zapore onarekin” amaitzen duela adierazi zuen, “Galarretak eta erremonteak tamaina horretako finala merezi baitzuten”.
Eta hala izan zen. Azpirozek merezitako titulua eskuratu zuen markagailuan alde egin ondoren. Barrenetxea IV .a katedra irabazteko faboritoa zen 100-50ekin bere aldeko diruarekin eta 5-2ko markagailuarekin 100-80rekin. Are gehiago, joera ez zen aldatu Azpiroz 25-23 aurreratu zen arte.

Ordura arte, eta gero, finalak ez zuen huts egiten, aitzitik, gogokoa zen eta asko gainera. Azpiroz piloteoan entxufatuta eta Barrenetxea piloteo luzeetan gehiago sufritzen. Urdina 0-2 hasi ondoren, Azpirozek bost tanto egin zituen eta 5-2 aurreratu zen. Tantoak luzatzeak etekinak ematen zizkion, defentsarako zuen trebetasun handian oinarriturik.
Barrenetxeak ez zuen partiduaren aurpegia galtzen eta seina berdintzen zuen. Markagailuan bigarren aldiz aurretik jartzea lortzen ez bazuen ere, Azpirozek pilotarekin nahi zuena egiteko frontoi osoa berarentzat zuen pilota garbi bati egindako huts batek berdintasuna itzultzen zion markagailuari, hamaikara, hiru tantoko desabantaila berreskuratu ondoren.
Ordura arte sakea ez zen erabakigarria izaten ari, baina Barrenetxearen sakerik bizkorrenak eta arrimatuenak iritsi ziren, bost tantoko aldea ematen ziotelarik, 11-16. Tantoak azkar bukatzen zituen eta Azpirozek ez zuen aukerarik. Bi aldiz txapeldun izan zen jokalariarentzako abantaila handiena 13-19koan iritsi zen eta finala bideratuta zuela zirudien. Hori bai, Azpirozek ez zuen bere burua entregatuko, hitz hori ez dago bere hiztegian, eta 12-16koan sakea berreskuratu zuenean hiru sake handi konektatu zituen, berak ere ateratzen badakiela eta asko erakusten zutenak.
18-19an hasi zen partidako hirugarren zati erabakigarria. Eta gehiagora joan zen. Azken txanpa izan zen politena, piloteatuena eta zirraragarriena. Denbora luzez markagailuan agindu gabe egon ondoren, Azpirozek arnasa hartzen zuela zirudien eta bi pilotariek lurrean amaitzen zuten tantakada batek 22-21eko agintea itzultzen zion. Sake batek 23-21 aurretik jarri zuen eta Barrenetxearen beste sake batek taulak jarri zituen markagailuan (23-23) eta estatistiketan. Ordura arte berdinduta zeuden saketik sei tanto eginda, piloteoan hiru huts eginda eta piloteoan hamalau tanto eginda.
Azpirozek azeleragailua sakatu zuen piloteoan eta Barrenetxeak 25-24koa jarri zuen bi pareta elektrikorekin, baina Uitzikoak ia erabakita utzi zuen finala 4-0eko partzialarekin eta 29-24koarekin. Tarte horretan hernaniarrak saketik egindako falta batek eta 28-24an egindako huts batek ia behin betiko abantaila eman zioten nafarrari.